Qyteti i vogël i Laçit ofron një pritje të pazakontë dhe tejet domethënëse për mijëra e mijëra besimtarë që vijnë nga e gjithë Shqipëria dhe më gjerë. Çdo vizitor që ngjitet drejt Kishës së Shna Ndout ndjen një atmosferë të veçantë shpirtërore, ku besimi dhe shpresa ndërthuren në çdo hap. Ky vend është kthyer ndër vite në një simbol të paqes, lutjes dhe përkushtimit fetar.
Kisha e mrekullive, e njohur gjerësisht si Shna Ndou i Laçit, nuk është thjesht një objekt kulti, por një pikë takimi mes njeriut dhe besimit të tij. Besimtarët vijnë këtu për të kërkuar ndihmë, shërim, forcë shpirtërore apo thjesht për të gjetur qetësi larg zhurmës së përditshme. Lutjet që ngrihen në këtë vend mbartin histori personale, dhimbje, shpresa dhe falënderime.
Gjatë ditëve të veçanta fetare, sidomos të martave dhe në periudhat e pelegrinazhit, Laçi gjallërohet nga prania e mijëra njerëzve. Rrugët mbushen me besimtarë që ecin në heshtje, shumë prej tyre zbathur, duke e përjetuar këtë udhëtim si një sakrificë dhe akt përulësie ndaj Zotit. Atmosfera është e mbushur me emocion, respekt dhe solidaritet mes njerëzve.
Pavarësisht prejardhjes fetare apo sociale, Kisha e Laçit i hap dyert për këdo. Ky vend ka fituar reputacion si një hapësirë ku të gjithë ndihen të pranuar dhe të dëgjuar. Pikërisht kjo ndjenjë mikpritjeje dhe shprese e bën Laçin një destinacion unik shpirtëror në Shqipëri.
Në fund, Laçi dhe Kisha e mrekullive mbeten një dëshmi e fortë e besimit të palëkundur të njerëzve. Për shumëkënd, kjo nuk është vetëm një vizitë fetare, por një udhëtim i brendshëm drejt paqes, reflektimit dhe lidhjes me Zotin. Një vend ku shpresa ringjallet dhe ku besimi gjen strehë.
Por cila ka qenë mrekullia më e madhe në historinë e Kishës së Laçit?
Këtë përgjigje na thotë vetë Frat, Mirash Marinaj, dëgjojeni!