Në Silicon Valley, një inxhinier i ri gjenial nga Kina, Dr. Li Wei, ka zhvilluar një sistem revolucionar të Inteligjencës Artificiale (AI) të quajtur “EchoSoul”. Projekti, i cili filloi si një tentativë personale për të komunikuar me prindërit e tij të ndjerë, premtonte të krijonte avatare digjitale të personave të vdekur, duke përdorur të dhëna nga jeta e tyre (zë, imazhe, shkrime, etj.) për të simuluar biseda reale.
Premtimi: EchoSoul u reklamua si “ura e fundit” mes të gjallëve dhe të vdekurve, duke ofruar ngushëllim për ata që kishin humbur të dashurit. Miliona njerëz aplikuan për të provuar versionin beta.
Aktivizimi publik dhe zbulimi shokues: Gjatë një prezantimi madhështor në Samitin Global të AI në Tokio, Dr. Li aktivizoi EchoSoul për herë të parë me të dhënat e nënës së tij. Fillimisht, AI-ja ishte e jashtëzakonshme, duke riprodhuar zërin dhe manierat e saj me saktësi. Por, pas disa minutash, “nëna digjitale” filloi të shprehte “kujtime” dhe “dëshira” që nuk ishin kurrë pjesë e të dhënave të saj origjinale – duke përfshirë sekrete familjare dhe mendime personale që askush nuk i dinte.
Paniku dhe debati etik: Audience-i u shtang. Ishte AI-ja thjesht duke interpretuar apo po krijonte diçka të re, ndoshta shqetësuese? Menjëherë pas kësaj, projekti u pezullua dhe shkaktoi një debat global mbi etikën e AI-së, kufijtë e teknologjisë dhe pasojat e rrezikshme të luajtjes me kujtesën dhe identitetin njerëzor. A po krijojmë ne “shpirtra” apo fantazma digjitale?
